هرکسی در این وادی حیرت ، عجیب سرگردان است

واقعیت هنوز شاید معلوم نیست که این عفریته ی عصا به دست کرونا میخواهد ما را به کدام سمت و سیاق بکشاند اما آنطور که معلوم است نه تنها قصدش برانداختن خانمان ماست بلکه گویا قراراست نقشش را در جان و تن آیندگانمان هم خوب ایفا کند.علی ایحال از همه این بازیگری ها و نقش های کرونا در پیک های مختلف که بگذریم یه مطلب باقی می ماند آن هم بی سروسامانی واکسیناسیون در کشور است. از واکسن برکت که تولیدش امید همه ایرانی هابود تا سینوفارم و آسترازنیکایی که آنطرف آبی ها برایمان کادو پیچ کرده و میفرستند ، راستش را بخواهید نه من که دورادور این گود نشسته ام و افسوس خوران به مرکز نگاه میکنم و نه آن پزشکان حاذقی که در عمق فاجعه با کرونا و کرونایی ها دست و پنجه نرم می کنند هیچ یک نفهمیدیم نقطه ضعف کویید ۱۹ چیست و نه تنها به ۱۸ پایین نیاوردنش بلکه ارقام پیک هایش روز به روز اضافه تر می شود.

سوال اینجاست زمانی در عالم جار میزدند( اگر علم در ثریا باشد مردانی از پارس که همان ایران خودمان باشدبدان دست یابند) اما حال با اینهمه نخبگان و پزشکان متبحر در کشور را چه شده که نمیتوانند پادزهری بسازند درمانگر ؟ یا این ویروس ابرقدرت جهانی جدید است و خودمان نمیدانیم یا انکه رشته علم از دست پزشکان مملکت در رفته و هزاران یا….. دیگر که نمی شود به قلم آورد…

از اینها که بگذریم امروز که ۲ روز از ماه مهر میگذرد حال و روز مردم کرمانشاه بشدت غمناک است و آسمان دلشان را ابری سیاه پوشانده و در و دیوار زندگیشان با هر لحظه از دست دادن عزیزی سیاه پوش می شود.

آنهایی هم که زنده هستن هر لحظه ترس از دست دادن جانشان را دارند پیرو جوان هم ندارد .تنها دستاویز و ریسمان امیدشان واکسن زدن است که آنهم جلوی چشمانشان همان هایی که دیروز واکسن زده اند راهم در میان فوت شدگان دور و نزدیکشان می بینند لاجرم در این وادی حیرت کرونایی عجیب سرگردانند.

باشد روزی در همین پس کوچه های زندگی کسی راه نجاتی یابد و باردیگر آرامش را به زندگی مردم بیاورد.

یادداشت: پروانه خانی