نگاهی منصفانه به جایگاه سرمایه‌گذاران بومی

در روزهایی که رسانه‌ها نقش پررنگی در شکل‌دهی افکار عمومی دارند، مسئولیت‌پذیری، انصاف و دقت در تحلیل‌ها بیش از پیش اهمیت می‌یابد. اخیراً در برخی محافل و رسانه‌ها، انتقاداتی نسبت به گروه صنعتی مدلل مطرح شده که جا دارد در پاسخ، نگاهی منصفانه و واقع‌بینانه به جایگاه سرمایه‌گذاران بومی، به‌ویژه در استان‌های کمتر برخوردار مانند کرمانشاه، داشته باشیم.

امروز کشور ما با چالش‌های متعددی در حوزه‌ی اقتصاد، اشتغال و مهاجرت نیروی انسانی مواجه است. در چنین شرایطی، بسیاری از سرمایه‌گذاران راه خروج از کشور را در پیش گرفته‌اند؛ اما هستند کسانی که برخلاف جریان غالب، تصمیم گرفته‌اند در سرزمین خود بمانند، سرمایه‌گذاری کنند و به تولید ملی یاری برسانند. حاجی جواد مدلل، یکی از همان افراد است.

نام مدلل، برای بسیاری از مردم کرمانشاه، تنها یک برند اقتصادی نیست؛ بلکه نمادی از اشتغال، تولید و امید است. او نه صرفاً یک صنعت‌گر، بلکه نیرویی مؤثر در کاهش آسیب‌های اجتماعی ناشی از بیکاری، مهاجرت و فقر بوده است. هزاران نفر به‌صورت مستقیم و غیرمستقیم از مجموعه‌های صنعتی او ارتزاق می‌کنند.

اگر روزی چرخ این کارخانه‌ها از حرکت بازایستد، پیامد آن صرفاً بیکاری نخواهد بود؛ بلکه زنجیره‌ای از آسیب‌ها نظیر افزایش طلاق، مهاجرت، اعتیاد، درگیری‌های اجتماعی و ناامیدی را به‌دنبال خواهد داشت.

مدلل نه وزیر است، نه استاندار و نه نماینده مجلس؛ اما طی سال‌ها، مسئولیت‌هایی را پذیرفته که ذاتاً بر عهده‌ی نهادهای حاکمیتی‌ست: ایجاد اشتغال، حفظ کرامت نیروی کار، و جلوگیری از خالی شدن روستاها و شهرهای کوچک.

اینکه در کرمانشاه تنها یک سرمایه‌گذار به این سطح از فعالیت رسیده، نه افتخاری کامل، بلکه هشداری تلخ است: چرا فقط یک مدلل داریم؟ چرا زیرساخت‌های توسعه در این استان فراهم نیست تا چندین و چند سرمایه‌گذار دیگر در کنار او قد علم کنند؟

مدلل می‌توانست مانند بسیاری دیگر، سرمایه‌ی خود را به خارج کشور منتقل کند و در آسایش بیشتری زندگی کند؛ اما ماند، ساخت، و به جامعه‌اش خدمت کرد. حتی در کارخانه‌هایی که در خارج از استان تأسیس کرده، همچنان اولویت استخدام با نیروی انسانی بومی کرمانشاه بوده است.

اگر امتیازاتی یا تسهیلاتی هم دریافت کرده، این امری طبیعی در سیاست‌های حمایتی از سرمایه‌گذاران است. مهم این است که این امتیازات در نهایت به ایجاد اشتغال و تولید داخلی منجر شده‌اند. اگر او نمی‌گرفت، قطعاً افراد دیگری در استان‌های برخوردارتر از آن بهره‌مند می‌شدند.

بنابراین، اگر نقدی هست، باید منصفانه، مستند، و سازنده باشد. تخریب سرمایه‌گذاران بومی با قضاوت‌های شتاب‌زده یا مقایسه با سرمایه‌داران مرکزگرا، تنها نتیجه‌اش فراری دادن همین سرمایه اندک موجود خواهد بود.

هیچ منطقه‌ای بدون سرمایه‌گذاری رشد نکرده و هیچ سرمایه‌گذاری بدون امنیت اجتماعی، رسانه‌ای و روانی دوام نیاورده است.

اکنون بیش از هر زمان دیگر، باید به سرمایه‌گذاران دلسوز این سرزمین فرصت داد، از آن‌ها حمایت کرد و زمینه‌ی حضور دیگر کارآفرینان را در استان‌های کمتر توسعه‌یافته فراهم ساخت. آینده‌ی ما، بیش از آن‌که در وعده‌ها رقم بخورد، در عمل کسانی ساخته می‌شود که مانده‌اند، ساخته‌اند و به مردم‌شان پشت نکرده‌اند.

پایان پیام/