نگرش توسعه پایدار در انطباق با معماری بومی ایران

یکی از آرزوهای دیرینه انسان زندگی و زیستن در جامعه ای است که توام با طراوت و اینده ای بهتر است ، لذا تحقق آن در بستر مکانی شهراسلامی می تواند باشد و بیشتر تحقیقاتی که در باره نقش عامل مذهب در پیدایش شهرها به تحقیق پرداخته اند ، در میان ادیان بیش از همه بر ارتباط دین اسلام با توسعه شهری تاکید کرده اند و با توجه به اینکه یکی از مباحث مهم و اولویت های اول برنامه ریزی کشورها و مناطق مختلف جهان رویکردها و استراتژیک های توسعه پایدار شهری بوده ، و در مجموع نزدیک به چهار پنجم از منابع جهان در شهرها که تنها یک پنجاهم سطح زمین را اشغال کرده اند، به مصرف می رسد.

با مطالعات انجام شده مشخص شد که معماری و شهرسازی ایرانی- اسلامی و اصول و معیار های حاکم بر آن با ویژگی ها و مشخصه های توسعه پایدار شهری همخوانی داشته و پایداری در آن بیش از معماری و شهرسازی مدرنی است که امروزه بر شهرهای ایران حاکم شده است.

روش های مختلف در طراحی و اجرای ساختمان، همگی باید در جهت اصول معماری پایدار (پایداری اقتصادی، پایداری محیط زیست و پایداری اجتماعی) انجام شود. البته این به مفهوم برآورده ساختن تمام اهداف معماری پایدار در یک پروژه نیست و میزان برآورده شدن این اهداف نسبت به هم و در پروژه های مختلف متغیر خواهد بود.

برای رسیدن به پایداری در معماری، الگوها و انتخاب های متنوعی وجود دارد. از الگوهایی که معماری سنتی معرفی می کند تا انتخاب هایی که تکنولوژی در اختیار ما قرار می دهد. در این پژوهش سعی شده الگوهایی که معماری سنتی در اختیار ما می گذارد و با شرایط امروز سازگاری دارد پر رنگ تر دیده شود.

به این منظور با معرفی مجتمع مسکونی طراحی شده در اقلیم گرم و خشک (اصفهان) که با رویکرد معماری پایدار شکل گرفته است به عنوان نمونه موردی، الگوهای معماری پایدار به کار رفته در آن را بررسی می کنیم.این پژوهش در دسته پژوهش های کیفی قرار می گیرد و شیوه تجزیه و تحلیل اطلاعات در آن به صورت تحلیلی-توصیفی خواهد بود.

روش گردآوری اطلاعات به صورت مشاهده مستقیم و با ابزارهای مختلفی اعم از کتاب، مقاله های علمی پژوهشی، عکس ها و سایت های اینترنتی (با آوردن نمونه های مختلف از الگوهای معماری سنتی) انجام خواهد شد.