پروانه سوخته بال

شناسنامه ام سنم را پروانه ۱۶ساله معرفی میکند ،اما هربار که به آینه می نگرم پیرزنی عبوس و ۶۶ساله رابه تماشا می نشینم!
قاب عکس دوران کودکی ام کامل نبود، بزرگترین نیروی زندگیِ یک دختر پدری مهربان ودلسوز است که دست محبتش هیچگاه ازسر خانواده اش کوتاه نمیشود.
پدر نبود..اگربود مهربان نبود! دلتنگش میشدم ، بابا می آمد ، بابا نان می آورد ، بابا با نان جانمان را به لب می آورد! بابا آب میداد اما مادر را با کتک هایش تاب میداد.
بابا می آمد و وحشت می آورد وآن زمان بود که با دوپای کودکانه می دویدم همچو آهوی کوچک رمیده! فرار میکردم ازصدای فریادهای بی وقفه پدر ، از زجه های مادر واز اینکه نکند گاهی هدف کتک های پدر من باشم .ساعتها پشت پرده ی اتاق خوابم مانند کرم ابریشم کوچکی به دور تنهایی خودم پیله ای از ترس می تنیدم تا تمام شود این عذاب.
خانه مان مانند خانه مهتاب و یاسمین بوی شیرین ملایم محبت و صفا نمیداد، همیشه بوی ترشیدگی قهر و دلخوری وغم درآن به مشام می رسید وتوی ذوق میزد،برای همین مهمانی به خانه مان سرک نمیکشید ، اما خانه همسایه مانند خانه کوکب خانم همیشه پر از میهمان بود وتاساعت هایی بعد از نیمه شب صدای خنده ها و خوشی هایشان حسرت مرا دوچندان می کرد.
دربازیهای کودکانه ام کوکب خانم میشدم و چادر نماز گل گلی به سر ، از میهمان های خیالی ام پذیرایی می کردم ، آنجا بود که برادرم که دوسال از خودم بزرگتر بود می آمد و پایان میداد به خیال ها و فانتزی های ذهنم، اوازهمان کودکی واقع بین بود ، اما برای دلخوشی ام که شده گاهی نقش مهمان خانه ام را بازی میکرد ،خاطرات دلخوشی کوچک کودکی ام رابا برادرم همیشه جایی نزدیک قلبم حفظ خواهم کرد ، زیرا تمام محبت اندکی که به من داشت همان دوران بود.
مادر بیچاره ام نیز فقط غرق در پول و میهمانی های زنانه ای که هیچ وقت در خانه ما برگزارنشد نیازهای کمبود محبتش راپاسخ میگفت ولی هیچ گاه نفهمیدم که چرا حتی او من و برادرم دوست نمیداشت…
دنیای کودکی ام پر شده بود از عروسک های ریز و درشت ورنگارنگی که همه ی دختربچه ها آرزویش را داشتند ! اما نمیدانستند که آنها محبت پدر ومادر ، خانه گرم و دل گرم داشتند!
عروسک های سخنگو را بیشتر میپسندیدم اما آنها هم واقعیت تلخی را به من یاد آوری میکردند که برایم حزن انگیز بود !آنها فقط یه جمله راتکرار میکردند ماما ماما بابا بابا … برای دل خودم هم که شده برای آنها هم مادر میشدم و هم پدر و گاهی آنها را ازصمیم قلب بغل میکردم ومیبوسیدم..درخیالم به صورت بازی آنها را به پارک و شهربازی میبردم و کنار خیابان برایشان ازدست فروش سر چها راه پشمک و آلوچه میخریدم ولبخند دست فروش خسته را با لبخند پاسخ میدادم.

دلــم گــرفــتــه بــود ازهمــه ی بــی تــفــاوتــی ها ،از همــه ی فــرامــوشــڪــاری ها،همــیــشــه انــشــاهایــم بــوی غــم مــیــداد،مــعــلــمــانــم غــم چــشــمــانــم رامــیــخــوانــدنــدامــا اوج دردم را نــمــیــفــهمــیــدنــد!ڪــه ســهم مــن از مــحــبــت و زلــال چــشــمــان پــدر مــشــتــی پــول بــود ڪــه روی مــیــز تــحــریــرم بــه مــن دهن ڪــجــی مــیــڪــرد !ڪــه ســهم مــن از نــاز و نــوازش مــادرو ســرو ومــحــبــت مــادرانــه فــقــط غــذاهای رنــگــارنــگ وگــرمــی بــود ڪــه بــا عــشــق پــخــتــه نــمــیــشــد وفــقــط از ســر تــڪــلــیــف بــود وبــس!ڪــه ســهم مــن از حــمــایــت های بــرادرانــه جــز در ڪــودڪــی الــان دیــگــر هیــچــ‌نــبــود،بــرادری ڪــه عــقــده هایــش رابــا مــاشــیــن های مــدل بــالــا و دوســت دخــتــرهای رنــگــارنــگ و رفــیــق بــازیــهایــش خــالــی مــیــڪــرد.

گــذشتــو بــدگــذشــتــ…
ویڪــروز پــایــیــزی آن مــرد آمــد !آن مــرد ســوار بــر اســب دربــاران آمــد!همــان اســب ســفــیــدی ڪــه تــمــام دخــتــران حــتــی بــرای یــک بــار هم شــده در رؤیــاهایــشــان دیــده انــد.آن مــرد‌چــتــری از مــحــبــت داشــت چــتــری ڪــه مــنــه خــیــس از اشــک وبــی مــحــبــتــی نــداشــتــم!
مــدتــی از آشــنــایــیــمــان مــیــگــذشــت بــا او ســوار بــر اســب تــک شــاخ پــرنــده بــرای دقــایــقــی از مــدرســه بــه ســرزمــیــن آلــیــس ســفــرمــیــڪــردم و ســرخــوش مــیــشــدم ازشــادی های زودگــذر وزمــانــی ڪــه بــه خــانــه بــرمــیــگــشــتــم واقــعــیــت تــلــخ و گــزنــده مــثــل پــتــک بــرســرم فــرود مــی آمــد.
دیــگرتــحــمــلــم تــمــام شــده بــود وڪــاســه ی صــبــرم لــبــریــز ،بــامــرد آرزوهایــم ڪــه۲۰ســال بــیــشــتــر نــداشــت فــرار ڪــردیــم!
پــروانــه ای ڪــه پــیــلــه اش را قــبــل از رســیــدن دریــد و بــه پــرواز درآمــد !طــلــاهای خــودم و مــادرم ومــقــدارقــابــل تــوجــهی پــول نــقــد ازخــانــه بــرداشــتــم وبــا او بــه ســوی ســرنــوشــت زیــبــای خــیــالــی ســفــر ڪــردیــمــ!
مــقــصدبــرایــمــان مــقــصــود نــشــد وتــمــام پــولــهایــمــان را چــنــدنــفــر شــیــاد بــه ســادگــی از دســتــمــان درآوردنــد ودســت از پــادرازتــر بــه خــیــال ایــنــڪــه خــانــواده ها راضــی بــه ازدواجــمــان مــی شــونــد بــرگــشــتــیــم،امــا شــرایــط بــدتــر شــد ڪــه بــهتــر نــشــد!مــرد آرزوهایــم نــیــز بــاتــهدیــدهای پــدرم تــرســیــد وپــشــت مــرا خــالــی ڪــرد وبــاهمــان اســب خــیــالــی بــه تــاخــت گــریــخــت ومــرا تــنــها گــذاشــت و درتــاریــڪــی نــاپــدیــد شــد!حال پروانه ای ســوخــتــه بــال هســتــم ڪــه خــانــواده اش عــلــاوه بــر بــی مــهری بــه او بــی اعــتــمــاد نــیــز هســتــنــد پــروانــه ای ڪــه آبــرویــش را بــه تــاراج شــعــلــه های آتــش شــمــع داد وســوخــتــ!

نــظــر ڪــارشــنــاســیــ:طــلــاقـ ـعــاطــفــی زن وشــوهر درخــانــواده وبــدرفــتــاری جــســمــی عــاطــفــی زوج بــا زوجــه عــلــاوه بــر ســســت و ویــران نــمــودن ڪــانــون گــرم خــانــواده تــاثــیــر مــنــفــی در رشــد ونــمــو فــرزنــدان ازنــظــر روحــی وجــســمــی ایــجــاد مــی نــمــایــد ،روابــط ســرد وخــشــک درخــانــواده عــلــاوه بــر افــســردگــی افــراد خــانــواده بــه خــصــوص فــرزنــدان ،بــاعــث ایــجــاد عــقــده حــقــارت وحــســرت شــده ڪــه در درازمــدت آســیــب های روانــی و اجــتــمــاعــی رابــرفــرد وارد مــی نــمــایــد ومــنــجــربــه فــرار ازمــنــزل نــوجــوانــان،

گرایــش بــه جــنــس مــخــالــف بــرای بــرطــرف نــمــودن ڪــمــبــود مــحــبــت در خــانــواده وجــایــگــزیــن نــمــودن تــفــریــحــات نــاســالــم بــه جــای تــفــریــحــات ســالــم وصــلــه رحــم درخــانــواده می شود .

نویسنده: سمیرا میرزایی کارشناس مرکز مشاوره آرامش پلیس کرمانشاه