ایرسا_ مسوولیت اجتماعی سازمانها، اهرمی موثر برای حرکت در مسیر عدالت اجتماعی است. بودجه تمام ادارات، ارگانها، نهادهای دولتی، قضایی، نظامی، حاکمیتی، همه و همه از محل بیت‌المال تامین میشود. به همین دلیل همه آنها نیز علاوه بر انجام وظایف قانونی خود، باید در قبال جامعه نیز احساس مسوولیت کنند که از این امر تحت عنوان «مسوولیت اجتماعی» یاد می‌شود.

در این مطلب، بحث مشخصا درباره مسوولیت اجتماعی دستگاهها و ادارات و سازمانها در قبال جوانان است. چندین و چند اداره و دستگاه و شرکت دولتی در سطح کرمانشاه و دیگر شهرستانهای استان از فضاهای ورزشی اختصاصی برخوردارند که عمدتا از این فضاهای ورزشی به شکلی انحصاری برای سرویس‌دهی به کارکنان خود و خانواده‌های آنها استفاده میکنند. طبیعتا فضاهای ورزشی تحت مدیریت اداره کل ورزش و جوانان نیز جوابگوی جمعیت کلانشهر کرمانشاه نیست.

سوال اینجاست که بطور مثال گناه فرزندان کارگران روزمزد چیست که پدران آنها کارمند فلان اداره و سازمان نیستند؟ چرا این کودکان و نوجوانان و جوانان باید از پشت نرده‌ها و دروازه‌های ادارات، با حسرت، بازی و ورزش و نشاط فرزندان کارمندان را نظاره‌گر باشند؟ مگر نه این است که همه این فضاهای ورزشی با پول همه ملت ایران ساخته و تجهیز شده است؟!
کودکان و نوجوانان محله های دولت آباد، جعفر آباد، شاطر آباد، کیهانشهر و سایر مناطق کمتر توسعه یافته با مردم محله های کسری، فردوسی، نوبهار، فرهنگیان، الهیه و… چه فرقی دارند که از حق شهروندی محروم هستند؟

سرخوردگی و حسرت این کودکان امروز، باعث انباشت «بغض‌اجتماعی» و در نهایت آسیب‌های اجتماعی برای فردای جامعه خواهد شد.

پیشنهاد مشخص و روشن این است که با حمایت مسوولین ارشد استان، واحدی مشخص در اداره کل ورزش و جوانان و یا شهرداری متولی احصاء و احیاء این فضاهای انحصاری شود و با برنامه‌ریزی دقیق و استفاده از ظرفیتهای دستگاههای ذیربط از جمله کمیته امداد امام خمینی «ره»، بهزیستی و …همه‌ی سازمان‌ها و ادارات مکلف شوند که در کنار خدمت‌رسانی به کارکنان خود، برای عمل به بخشی از مسوولیت اجتماعی خویش، فضاهای ورزشی خود را در زمانهایی مشخص در اختیار اقشار کم برخوردار و ضعیف قرار دهند تا از این طریق گامی در مسیر تحقق عدالت اجتماعی برداشته شود.

پوریا زارعی فعال رسانه ای